Microplastics are everywhere – but are they harmful?

Microplastics are everywhere but are they harmful?

Microplastics are everywhere — but are they harmful?

Dunzhu Li used to microwave his lunch each day in a plastic container. But Li, an environmental engineer, stopped when he and his colleagues made a disturbing discovery: plastic food containers shed huge numbers of tiny specks — called microplastics — into hot water. “We were shocked,” Li says. Kettles and baby bottles also shed microplastics, Li and other researchers, at Trinity College Dublin, reported last October1. If parents prepare baby formula by shaking it up in hot water inside a plastic bottle, their infant might end up swallowing more than one million microplastic particles each day, the team calculated.What Li and other researchers don’t yet know is whether this is dangerous. Everyone eats and inhales sand and dust, and it’s not clear if an extra diet of plastic specks will harm us. “Most of what you ingest is going to pass straight through your gut and out the other end,” says Tamara Galloway, an ecotoxicologist at the University of Exeter, UK. “I think it is fair to say the potential risk might be high,” says Li, choosing his words carefully.

Researchers have been worried about the potential harms of microplastics for almost 20 years — although most studies have focused on the risks to marine life. Richard Thompson, a marine ecologist at the University of Plymouth, UK, coined the term in 2004 to describe plastic particles smaller than 5 millimetres across, after his team found them on British beaches. Scientists have since seen microplastics everywhere they have looked: in deep oceans; in Arctic snow and Antarctic ice; in shellfish, table salt, drinking water and beer; and drifting in the air or falling with rain over mountains and cities. These tiny pieces could take decades or more to degrade fully. “It’s almost certain that there is a level of exposure in just about all species,” says Galloway.

The earliest investigations of microplastics focused on microbeads found in personal-care products, and pellets of virgin plastic that can escape before they are moulded into objects, as well as on fragments that slowly erode from discarded bottles and other large debris. All these wash into rivers and oceans: in 2015, oceanographers estimated there were between 15 trillion and 51 trillion microplastic particles floating in surface waters worldwide. Other sources of microplastic have since been identified: plastic specks shear off from car tyres on roads and synthetic microfibres shed from clothing, for instance. The particles blow around between sea and land, so people might be inhaling or eating plastic from any source.

From limited surveys of microplastics in the air, water, salt and seafood, children and adults might ingest anywhere from dozens to more than 100,000 microplastic specks each day, Albert Koelmans, an environmental scientist at Wageningen University in the Netherlands, reported this March2. He and his colleagues think that in the worst cases, people might be ingesting around the mass of a credit card’s worth of microplastic a year.

Regulators are taking the first step towards quantifying the risk to people’s health — measuring exposure. This July, the California State Water Resources Control Board, a branch of the state’s environmental protection agency, will become the world’s first regulatory authority to announce standard methods for quantifying microplastic concentrations in drinking water, with the aim of monitoring water over the next four years and publicly reporting the results.

Evaluating the effects of tiny specks of plastic on people or animals is the other half of the puzzle. This is easier said than done. More than 100 laboratory studies have exposed animals, mostly aquatic organisms, to microplastics. But their findings — that exposure might lead some organisms to reproduce less effectively or suffer physical damage — are hard to interpret because microplastics span many shapes, sizes and chemical compositions, and many of the studies used materials that were quite unlike those found in the environment.

The tiniest specks, called nanoplastics — smaller than 1 micrometre — worry researchers most of all (see ‘Microplastics to scale’). Some might be able to enter cells, potentially disrupting cellular activity. But most of these particles are too small for scientists even to see; they were not counted in Koelmans’ diet estimates, for instance, and California will not try to monitor them.

MICROPLASTICS TO SCALE: infographic comparing sizes of microplastics to biological objects and the technology needed to study th
Source (tools and costs): S. Primpke et al. Appl. Spectrosc. 74, 1012–1047 (2020).

One thing is clear: the problem will only grow. Almost 400 million tonnes of plastics are produced each year, a mass projected to more than double by 2050. Even if all plastic production were magically stopped tomorrow, existing plastics in landfills and the environment — a mass estimated at around 5 billion tonnes — would continue degrading into tiny fragments that are impossible to collect or clean up, constantly raising microplastic levels. Koelmans calls this a “plastic time bomb”.

“If you ask me about risks, I am not that frightened today,” he says. “But I am a bit concerned about the future if we do nothing.”

Modes of harm

Researchers have several theories about how plastic specks might be harmful. If they’re small enough to enter cells or tissues, they might irritate just by being a foreign presence — as with the long, thin fibres of asbestos, which can inflame lung tissue and lead to cancer. There’s a potential parallel with air pollution: sooty specks from power plants, vehicle exhausts and forest fires called PM10 and PM2.5 — particulate matter measuring 10 µm and 2.5 µm across — are known to deposit in the airways and lungs, and high concentrations can damage respiratory systems. Still, PM10 levels are thousands of times higher than the concentrations at which microplastics have been found in air, Koelmans notes.

The larger microplastics are more likely to exert negative effects, if any, through chemical toxicity. Manufacturers add compounds such as plasticizers, stabilizers and pigments to plastics, and many of these substances are hazardous — for example, interfering with endocrine (hormonal) systems. But whether ingesting microplastics significantly raises our exposure to these chemicals depends on how quickly they move out of the plastic specks and how fast the specks travel through our bodies — factors that researchers are only beginning to study.

Another idea is that microplastics in the environment might attract chemical pollutants and then deliver them into animals that eat the contaminated specks. But animals ingest pollutants from food and water anyway, and it’s even possible that plastic specks, if largely uncontaminated when swallowed, could help to remove pollutants from animal guts. Researchers still can’t agree on whether pollutant-carrying microplastics are a significant problem, says Jennifer Lynch, a marine biologist affiliated with the US National Institute of Standards and Technology in Gaithersburg, Maryland.

Perhaps the simplest mode of harm — when it comes to marine organisms, at least — might be that organisms swallow plastic specks of no nutritional value, and don’t eat enough food to survive. Lynch, who also leads the Center for Marine Debris Research at Hawaii Pacific University in Honolulu, has autopsied sea turtles that are found dead on beaches, looking at plastics in their guts and chemicals in their tissues. In 2020, her team completed a set of analyses for 9 hawksbill turtle hatchlings, under 3 weeks old. One hatchling, only 9 centimetres long, had 42 pieces of plastic in its gastrointestinal tract. Most were microplastics.

Hawaiian hawksbill sea turtle post-hatchling pictured besides its microplastic stomach contents
A Hawaiian hawksbill sea turtle post-hatchling pictured beside its microplastic stomach contents.Credit: Jennifer Lynch

“We don’t believe any of them died specifically from plastics,” Lynch says. But she wonders whether the hatchlings might have struggled to grow as fast as they need to. “It’s a very tough stage of life for those little guys.”

Marine studies

Researchers have done the most work on microplastic risks to marine organisms. Zooplankton, for instance, among the smallest marine organisms, grow more slowly and reproduce less successfully in the presence of microplastics, says Penelope Lindeque, a marine biologist at the Plymouth Marine Laboratory, UK: the animals’ eggs are smaller and less likely to hatch. Her experiments show that the reproduction problems stem from the zooplankton not eating enough food3.

But, because ecotoxicologists started running experiments before they knew what kinds of microplastics exist in aquatic environments, they depended heavily on manufactured materials, typically using polystyrene spheres of smaller sizes and at concentrations much higher than surveys found (see ‘Sizing up microplastics’).

SIZING UP MICROPLASTICS: Infographic comparing the shape and size of microplastic found in the environment with lab studies
Source: Nature analysis

Scientists have started shifting to more environmentally realistic conditions and using fibres or fragments of plastics, rather than spheres. Some have started coating their test materials in chemicals that mimic biofilms, which appear to make animals more likely to eat microplastics.

Fibres seem to be a particular problem. Compared with spheres, fibres take longer to pass through zooplankton, Lindeque says. In 2017, Australian researchers reported that zooplankton exposed to microplastic fibres produced half the usual number of larvae and that the resulting adults were smaller. The fibres were not ingested, but the researchers saw that they interfered with swimming, and identified deformations in the organisms’ bodies4. Another study5 in 2019 found that adult Pacific mole crabs (Emerita analoga) exposed to fibres lived shorter lives.

Most laboratory studies expose organisms to one type of microplastic, of a specific size, polymer and shape. In the natural environment, organisms are exposed to a mixture, says Koelmans. In 2019, he and his doctoral student Merel Kooi plotted the abundances of microplastics reported from 11 surveys of oceans, rivers and sediment, to build models of mixtures in aquatic environments.

Last year, the two teamed up with colleagues to use this model in computer simulations that predict how often fish would encounter microplastics small enough to eat, and the likelihood of eating enough specks to affect growth. The researchers found that at current microplastic pollution levels, fish run that risk at 1.5% of locations checked for microplastics6. But there are likely to be hotspots where the risks would be higher, says Koelmans. One possibility is the deep sea: once there, and often buried in sediment, it is unlikely the microplastics will travel elsewhere and there is no way to clean them up.

The oceans already face many stressors, which makes Lindeque more afraid that microplastics will further deplete zooplankton populations than that they will transfer up the food chain to reach people. “If we knock out something like zooplankton, the base of our marine food web, we’d be more worried about impacts on fish stocks and the ability to feed the world’s population.”

Human studies

No published study has yet directly examined the effects of plastic specks on people, leading researchers say. The only available studies rely on laboratory experiments that expose cells or human tissues to microplastics, or use animals such as mice or rats. In one study7, for instance, mice fed large quantities of microplastics showed inflammation in their small intestines. Mice exposed to microplastics in two studies had a lowered sperm count8 and fewer, smaller pups9, compared with control groups. Some of the in vitro studies on human cells or tissues also suggest toxicity. But, just as with the marine studies, it’s not clear that the concentrations used are relevant to what mice — or people — are exposed to. Most of the studies also used polystyrene spheres, which don’t represent the diversity of microplastics that people ingest. Koelmans also points out that these studies are among the first of their kind, and could end up being outliers once there’s an established body of evidence. There are more in vitro studies than animal studies, but researchers say they still don’t know how to extrapolate the effects of solid plastic specks on tissues to possible health problems in whole animals.

One question surrounding risk is whether microplastics could remain in the human body, potentially accumulating in some tissues. Studies in mice have found that microplastics around 5 µm across could stay in the intestines or reach the liver. Using very limited data on how quickly mice excrete microplastics and the assumption that only a fraction of particles 1–10 µm in size would be absorbed into the body through the gut, Koelmans and colleagues estimate that a person might accumulate several thousand microplastic particles in their body over their lifetime2.

Some researchers have started to explore whether microplastics can be found in human tissue. In December, a team documented this for the first time in a study that looked at six placentas10. Researchers broke down the tissue with a chemical, then examined what was left, and ended up with 12 particles of microplastic in 4 of those placentas. Yet it’s not impossible that these specks were the result of contamination when the placentas were collected or analysed, says Rolf Halden, an environmental-health engineer at Arizona State University in Tempe — although he commends the researchers for their efforts to avoid contamination, which included keeping delivery wards free of plastic objects, and for showing that a control set of blank materials taken through the same sample analysis was not contaminated. “There is a continuing challenge of demonstrating conclusively that a given particle actually originated in a tissue,” he says.Chemistry can make plastics sustainable – but isn’t the whole solution

Those who are worried by their microplastic exposure can reduce it, says Li. His work on kitchenware found that the amounts of plastic shed depend highly on temperature — which is why he’s stopped microwaving food in plastic containers. To reduce issues with baby bottles, his team suggests that parents could rinse sterilized bottles with cool water that has been boiled in non-plastic kettles, so as to wash away any microplastics released during sterilization. And they can prepare baby formula in glass containers, filling feeding bottles after the milk has cooled. The team is now recruiting parents to volunteer samples of their babies’ urine and stools for microplastic analysis.

The nano fraction

Particles that are small enough to penetrate and hang around in tissues, or even cells, are the most worrying kind, and warrant more attention in environmental sampling, says Halden. One study11 that deliberately let pregnant mice inhale extremely tiny particles, for instance, later found the particles in almost every organ in their fetuses. “From a risk perspective, that’s where the real concern is, and that’s where we need more data.”

To enter cells, particles generally need to be smaller than a few hundred nanometres. There was no formal definition of a nanoplastic until 2018, when French researchers proposed the upper size limit of 1 µm — tiny enough to remain dispersed through a water column where organisms can more easily consume them, instead of sinking or floating as larger microplastics do, says Alexandra ter Halle, an analytical chemist at Paul Sabatier University in Toulouse, France.

But researchers know almost nothing about nanoplastics; they are invisible and cannot simply be scooped up. Just measuring them has stumped scientists.

Researchers can use optical microscopes and spectrometers — which distinguish between particles by their differing interactions with light — to measure the length, width and chemical make-up of plastic particles down to a few micrometres. Below that scale, plastic particles become difficult to distinguish from non-plastic particles such as marine sediment or biological cells. “You’re looking for the needle in the haystack, but the needle looks like the hay,” says Roman Lehner, a nanomaterials scientist at the Sail and Explore Association, a Swiss non-profit research group.

In 2017, ter Halle and her colleagues proved for the first time that nanoplastic exists in an environmental sample: seawater collected from the Atlantic Ocean12. She extracted colloidal solids from the water, filtered away any particles larger than 1 µm, burnt what remained, and used a mass spectrometer — which fragments molecules and sorts the fragments by molecular weight — to confirm that plastic polymers had existed in the remnants.

That, however, gave no information on the exact sizes or shapes of the nanoplastics. Ter Halle got some idea by studying the surfaces of two degraded plastic containers she collected during the expedition. The top few hundred micrometres had become crystalline and brittle, she found; she thinks that this may also be true of the nanoplastics that probably broke off from these surfaces13. For now, because researchers cannot collect nanoplastics from the environment, those doing laboratory studies grind up their own plastic, expecting to get similar particles.Tainted water: the scientists tracing thousands of fluorinated chemicals in our environment

Using home-made nanoplastics has an advantage: researchers can introduce tags to help track the particles inside test organisms. Lehner and colleagues prepared fluorescent nano-sized plastic particles and placed them under tissue built from human intestinal-lining cells14. The cells did absorb the particles, but did not show signs of cytotoxicity.

Finding plastic specks lodged in intact slices of tissue — through a biopsy, for instance — and observing any pathological effects would be the final piece of the puzzle over microplastic risks, Lehner says. This would be “highly desirable”, says Halden. But to reach tissues, the particles would have to be very small, so both researchers think it would be very difficult to detect them conclusively.

Collecting all these data will take a lot of time. Ter Halle has collaborated with ecologists to quantify microplastic ingestion in the wild. Analysing only particles larger than 700 µm in some 800 samples of insects and fish took thousands of hours, she said. The researchers are now examining the particles in the 25–700 µm range. “This is difficult and tedious, and this is going to take a long time to get the results,” she says. To look at the smaller size range, she adds, “the effort is exponential.”

No time to lose

For the moment, levels of microplastics and nanoplastics in the environment are too low to affect human health, researchers think. But their numbers will rise. Last September, researchers projected15 that the amount of plastic added to existing waste each year — whether carefully disposed of in sealed landfills or strewn across land and sea — could more than double from 188 million tonnes in 2016 to 380 million tonnes in 2040. By then, around 10 million tonnes of this could be in the form of microplastics, the scientists estimated — a calculation that didn’t include the particles continually being eroded from existing waste.

It is possible to rein in some of our plastic waste, says Winnie Lau at the Pew Charitable Trusts in Washington DC, who is the first author on the study. The researchers found that if every proven solution to curb plastic pollution were adopted in 2020 and scaled up as quickly as possible — including switching to systems of reuse, adopting alternative materials, and recycling plastic — the amount of plastic waste added could drop to 140 million tonnes per year by 2040.

By far the biggest gains would come from cutting out plastics that are used only once and discarded. “There’s no point producing things that last for 500 years and then using them for 20 minutes,” Galloway says. “It’s a completely unsustainable way of being.”


The big problem of microplastics

The big problem of microplastics

The big problem of microplastics

“Microplastics are affecting our environment in so many ways, and it’s still something that we don’t fully understand,” explains Tom Stanton, a PhD researcher in the School of Geography and Faculty of Engineering. “Rivers are a pathway for microplastics to enter the marine environment, but before I started my PhD, there was no published work on how freshwater microplastic pollution varies over time or how far upstream our rivers it is a problem. I’m trying to fill that knowledge gap through my research into microplastic pollution along upstream reaches of the River Trent and two of its tributaries, the River Soar and River Leen, as well as atmospheric fallout in local areas. 

“Any wildlife in or around rivers is exposed to the threats of microplastic pollution. We know that they can be ingested by organisms as small as zooplankton. If ingested, microplastics can block the gastrointestinal tracts of organisms, or trick them into thinking they don’t need to eat, leading to starvation. Many toxic chemicals can also adhere to the surface of plastic and, if ingested, contaminated microplastics could expose organisms to high concentrations of toxins.” 

As more microplastics fill our marine environment, and are consumed by the creatures that inhabit our waters, greater concentrations of these plastic particles are entering our food chain. Recent research, for example, by the Austrian Environment Agency and the University of Vienna, has suggested evidence of microplastics has been detected in humans for the first time. Tom attended an international microplastics conference this month through the Papplewick Pumping Station Water Education Trust (WET) Scholarship, established by the Trust’s Honorary President Geoffrey Bond. Tom explains why research into microplastics is crucial to help instigate the changes needed to tackle plastic pollution.  

“For the past three years, my supervisors and I have been the only people researching microplastic pollution at the University of Nottingham, so the opportunity to present my work at the conference and receive feedback from people working in the same field as me was invaluable. There’s a great deal of agreement within the academic microplastic community. But the problem of plastic pollution cannot be tackled by research alone.

Plastic is not the root of the problem, but rather the single-use lifestyle we’ve become accustomed to.

“Our research must inform government, industry and members of the public. It’s clear the public want to make a difference, but unnecessary plastic is still being forced upon consumers. Industries and politicians are not instigating the changes necessary to curb the problems of plastic and microplastic pollution quickly enough.”

It’s easy to paint plastic as the great evil of our age. Yet, Tom argues that plastic itself isn’t necessarily the problem, it’s what we do with it. Each one of us can make small changes to adapt the bigger picture. 

“Programmes such as Blue Planet II have done a great job to raise awareness of this problem. But public perception of plastic often fails to see the bigger picture. There are many environmental benefits to plastic – reducing carbon emissions due to its light weight, or its ability to reduce food waste, for example. Many plastic items that have been labelled as pointless also have social benefits or medical benefits. 

“We need to stop using plastic that is not necessary, and to have a much simpler and more transparent recycling system. It’s not enough to replace plastic with alternatives such as glass, metal and paper, as these all have their own environmental problems. Plastic is not the root of the problem, but rather the single-use lifestyle that we have become accustomed to. We can all help to tackle plastic pollution by changing the way we use plastics. Every piece of unnecessary plastic that is re-used will prevent centuries of potential environmental harm. Small changes go a long way.”

credit : www.nottingham.ac.uk/connectonline/research/2018/the-big-problem-of-microplastics.aspx

Lego unveils brick prototype made from recycled plastic

Lego unveils brick prototype made from recycled plastic

Lego unveils brick prototype made from recycled plastic

The Lego Group is one step closer to reaching its goal of making all its products from sustainable material by 2030.

The Danish toymaker unveiled a prototype brick made from recycled plastic. In a news release, Lego said the PET plastic from discarded bottles makes up the first brick to meet the company’s “strict quality and safety requirements.” One way the company ensures safety is by sourcing materials from suppliers that use processes approved by the US Food & Drug Administration and European Food Safety Authority.

A one-liter plastic PET bottle provides enough raw material for 10 2 x 4 LEGO bricks, the company said.

“The biggest challenge on our sustainability journey is rethinking and innovating new materials that are as durable, strong and high quality as our existing bricks and fit with LEGO elements made over the past 60 years,” Lego Group Vice President of Environmental Responsibility Tim Brooks said. “With this prototype we’re able to showcase the progress we’re making.”

It will be “some time” before bricks made from recycled material can be purchased, Lego said. The company will continue to test and develop the PET formulation and decide whether to move to the pilot production phase, which is expected to take at least a year. One factor the company is testing is how the material can be colored.

“Experimentation and failing is an important part of learning and innovation. Just as kids build, unbuild and rebuild with LEGO bricks at home, we’re doing the same in our lab,” Brooks said. The move follows last year’s announcement that the company was making a $400 million investment over three years into sustainability initiatives. Those initiatives included phasing out the single-use plastic bags from its boxes and instead using recyclable paper for its packaging.In that announcement, CEO Niels B. Christiansen cited “the millions of kids who have called for more urgent action on climate change.”

Credit : https://edition.cnn.com/2021/06/26/us/lego-bricks-recycled-plastic-trnd/index.html

ขวด PET ในมือมีคุณค่าเพียง 18 ขวด ทำชุด PPE ช่วยคุณหมอได้ 1 ชุด

 แยกขวด 18 ขวด ทำชุด PPE ช่วยคุณหมอได้ 1 ชุด

ขวด PET ในมือมีคุณค่าเพียง 18 ขวด ทำชุด PPE ช่วยคุณหมอได้ 1 ชุด

  • ก่อนอื่นมาดูกันว่า ขวดพลาสติก 18 ขวด แปลงร่างไปเป็นชุด PPE ได้อย่างไร เริ่มจากการผลิตเป็นเม็ดพลาสติก PET รีไซเคิล ให้กลายเป็นเส้นด้าย ของผ้าโพลีเอสเตอร์ 100% จากนั้นนำเข้าสู่กระบวนการเคลือบกันน้ำ และ นำไปตัดเย็บออกมาเป็นชุด PPE 1 ชุด
  • ต่อมามาดูกันว่า “ขวดเพ็ท” คืออะไร และ ขวดแบบไหนนำไปทำชุด PPE ได้
    ขวดเพ็ท คือขวดน้ำพลาสติกใส ขวดเครื่องดื่ม สังเกตดูที่ขวด จะมีสัญลักษณ์รีไซเคิลเบอร์1 เมื่อคัดแยกออกมาแล้วเหยียบขวดให้แบน และ ห้ามนำสิ่งแปลกปลอมใส่ลงไปในขวด ด้วยความที่สถานการณ์โควิด 19 ยังคงทวีความรุนแรงขึ้น ชุด PPE จึงมีความจำเป็นมากขึ้นตามลำดับ เฟซบุ๊ค “เพจ Less Plastic Thailand” จึงผนึก 5 พันธมิตร เดินหน้าโครงการ “แยกขวดช่วยหมอ” ชวนคนไทยช่วยบุคลากรด่านหน้าทางการแพทย์ให้ปลอดภัยจากสถานการณ์โควิด 19 ตั้งเป้าในการส่งมอบชุด PPE Level 2 แบบซักสะอาดใช้ซ้ำได้ 20 ครั้ง (Reusable PPE) จำนวนขั้นต่ำ 5,000 ชุด ให้แก่มูลนิธิคณะทันตแพทยศาสตร์มหิดล และวิทยาลัยแพทยศาสตร์นานาชาติ จุฬาภรณ์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ เพื่อนำไปบริจาคในพื้นที่ขาดแคลน และเพื่อให้การดำเนินงานครบวงจรและภารกิจนี้สำเร็จได้อย่างแท้จริง “เพจ Less Plastic” ได้จับมือกับ “YOUเทิร์น Platform by GC” แพลทฟอร์มบริหารจัดการขยะพลาสติกครบวงจร ที่มีภารกิจระดมขวดพลาสติกใช้แล้ว หรือขวดพลาสติกใสที่ใช้ดื่มน้ำ จากจุดรับพลาสติกใช้แล้วของ YOUเทิร์น และพันธมิตร ที่ร่วมกันในการเก็บขวดพลาสติกใช้แล้ว และยังใช้เป็นคลังเก็บวัตถุดิบ ก่อนนำไปทำเป็นเส้นใย ถักทอ เคลือบสะท้อนน้ำ ซึ่ง “ไทยแทฟฟิต้า” จะทำหน้าที่ในการตัดเย็บให้เป็นชุด PPE Level 2 ที่เมื่อซักสะอาดแล้วสามารถใช้ซ้ำได้ 20 ครั้ง เป็นชุดที่เหมาะสำหรับบุคลากรทางการแพทย์เพื่อใส่ป้องกันการติดเชื้อในจุดคัดกรอง หัตถการขนาดเล็ก
  • ขอเชิญชวนประชาชนทั่วไปรวมพลังในการบริจาคขวดน้ำพลาสติกที่ใช้แล้ว ณ จุดรับพลาสติกใช้แล้วของโครงการฯ ดังนี้
  • สถานีบริการน้ำมัน ปตท. ที่ร่วมโครงการ
  • PTT STATION สาขาแยกประชาอุทิศ-ลาดพร้าว
  • PTT STATION สาขาวิภาวดีรังสิต
  • PTT STATION สาขาวิภาวดี 11
  • PTT STATION สาขารามอินทรา กม. 6.5
  • PTT STATION บจ.ที.เค.ที คอมเมอร์เชียล
  • PTT STATION สาขามีนบุรี
  • PTT STATION สาขายานนาวา
  • PTT STATION สาขาจอมทอง
  • จุดรับพลาสติกใช้แล้ว โครงการ ส่งพลาสติกกลับบ้าน
  • จุดรับของเครือข่าย Less Plastic Thailand
  • คณะทันตแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล
  • สถาบันการจัดการปัญญาภิวัฒน์
  • ตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย
  • ศูนย์เอนเนอร์ยี่คอมเพล็กซ์ อาคาร A
  • บริษัท ดอยคำผลิตภัณฑ์อาหาร จำกัด (สำนักงานใหญ่)
  • หากไม่สะดวกมาที่จุดรับพลาสติกใช้แล้ว สามารถนำส่งไปรษณีย์มาร่วมโครงการ ได้ที่ โครงการแยกขวดช่วยหมอ บริษัท ทีเออาร์เอฟ จำกัด (อาคารบริหารจัดการขยะ) 999 หมู่ 1 ต.หนองปรือ อ.บางพลี จ.สมุทรปราการ 10540 นอกจากนี้ โครงการฯ กำลังขยายจุด Drop Point สู่จังหวัดต่าง ๆ ผ่านช่องทางพันธมิตร ทั้งนี้ สามารถติดตามช่องทางการรับพลาสติกใช้แล้ว และความคืบห น้าโครงการฯ ได้ทางเพจ Less Plastic
  • โครงการ Less Plastic ยังคง ขอ “ระดมทุน” เพื่อหาค่าผลิต ค่าตัดเย็บ (ราคาชุดละ 450 บาท) บริจาคผ่าน 2 บัญชี มูลนิธิคณะทันตแพทยศาสตร์มหิดล และวิทยาลัยแพทยศาสตร์นานาชาติ จุฬาภรณ์ มธ. (สิ้นสุด 25 ธันวาคม 2564)

Credit : www.pptvhd36.com/news/%E0%B8%AA%E0%B8%B1%E0%B8%87%E0%B8%84%E0%B8%A1/152901#&gid=null&pid=2

กรมควบคุมมลพิษเฝ้าระวังคุณภาพอากาศ หลังเหตุไฟไหม้โรงงานกิ่งแก้ว

กรมควบคุมมลพิษเฝ้าระวังคุณภาพอากาศ #ไฟไฟม้โรงงานกิ่งแก้ว

เมื่อวานนี้ (5 กรกฎาคม) กรมควบคุมมลพิษ (คพ.) ได้นำรถตรวจวัดคุณภาพอากาศในบรรยากาศแบบเคลื่อนที่ (Mobile Unit) ไปติดตั้งบริเวณเขตปลอดอากร ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ (ด้านทิศเหนือท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ) เพื่อติดตามเฝ้าระวังผลกระทบจากไฟไหม้โรงงานหมิงตี้เคมีคอล จำกัด ตำบลบางพลีใหญ่ อำเภอบางพลี จังหวัดสมุทรปราการ

โดยสารมลพิษที่ตรวจวัด ได้แก่ PM10, PM2.5, CO, NO2, SO2, O3 และ H2S นอกจากนี้ คพ. จะนำเครื่องตรวจวัดฝุ่นละออง PM2.5 แบบอัตโนมัติสำหรับตรวจวัดภายนอกอาคาร (Outdoor) ไปติดตั้งเพิ่มเติมตามชุมชนหรือหมู่บ้านที่มีความเสี่ยง เพื่อติดตามสถานการณ์ฝุ่นละอองและผลกระทบที่ชุมชนจะได้รับจากเหตุเพลิงไหม้ดังกล่าวต่อไป 

credit: https://workpointtoday.com/fire-king-kaew/

แปลงรูป ขยะหน้ากากอนามัย 100% เป็น“ไม้เก็บขยะ”

แปลงรูป ขยะหน้ากากอนามัย 100% เป็น “ไม้เก็บขยะ”

ในช่วงของการแพร่ระบาดของโควิด-19 เราใช้หน้ากากอนามัย PPE แบบใช้แล้วทิ้งกว่า 1.29 แสนล้านชิ้นต่อ 1 เดือน ซึ่งจะมีกี่ชิ้นกันเชียวที่ถูกกำจัดอย่างถูกต้อง องค์กร Oceans Asia เคยมีตัวเลขชี้เลยนะว่าในปี 2020 มีหน้ากากอนามัยใช้แล้วทิ้งถึง 1.5 พันล้านชิ้นที่ถูกทิ้งลงทะเล

Waterhaul ของ UK เห็นปัญหา หน้ากากอนามัยใช้แล้วถูกทิ้งเกลื่อนชายหาดของเขต Cornwall ในประเทศอังกฤษของตน จึงคิด นำขยะหน้ากากอนามัยมารีไซเคิลเป็นอะไรที่เป็นประโยชน์ ผุดโปรเจกต์ “Retask the Mask” ที่แปลงรูปขยะหน้ากากอนามัยมาเป็นอุปกรณ์ช่วยกำจัดขยะทำจากขยะหน้ากากอนามัย 100% อย่าง ไม้เก็บขยะ

ไม้เก็บขยะพับได้ที่ช่วยเก็บขยะกว่าร้อยพันชิ้นนี้ ทำจากหน้ากากอนามัย 45 ชิ้น เริ่มจากการที่ทางโรงพยาบาลแผนกปลอดเชื้อของ Royal Cornwall Hospital โรงพยาบาลใน NHS นำหน้ากากมาหลอมให้ละลายที่อุณหภูมิ 170 องศาเซลเซียสก่อน ในขั้นตอนนี้หน้ากากจะถูกฆ่าเชื้อ และละลายรวมกันออกมาเป็นก้อนสี่เหลี่ยมก้อนใหญ่ 1 ก้อน (ก้อนสี่เหลี่ยมในรูปเท่ากับจำนวนหน้ากากอนามัยมากกว่า 6,000 ชิ้น)

นำไปบดเหลือเป็นเม็ดพลาสติกเล็ก ๆ แล้วค่อยนำไปอัดใส่แม่พิมพ์เพื่อหล่อออกมาตามรูป และนำไปประกอบเป็นไม้ในที่สุด

ซึ่งไม่ต้องกลัวเลยว่าจะไม่ปลอดภัย ทาง Waterhaul เล่าว่าในกระบวนการทั้งการหลอมและหล่อ ขยะเหล่านี้ต้องผ่านความร้อนซ้ำแล้วซ้ำอีกเพื่อให้ปลอดภัยและออกมาตามแบบที่ต้องการ

Credit : https://www.facebook.com/environman.th

Honeywell ทำการพัฒนา เทคโนโลยีบรรจุภัณฑ์ชนิด Aclar Edge ซึ่งมีคุณสมบัติ คล้ายกับแก้ว

Honeywell ทำการพัฒนา เทคโนโลยีบรรจุภัณฑ์ชนิด Aclar Edge ซึ่งมีคุณสมบัติ คล้ายกับแก้ว

เทคโนโลยีดังกล่าว เป็นการใช้วัสดุ พอลิเมอร์ poly chlorotri- fluoroethylene (PCTFE) ซึ่งเป็นพอลิเมอร์ชนิด fluoro polymer ที่มีคุณสมบัติเหมาะแก่การใช้งานในอุตสาหกรรมการบินและอวกาศ และทาง Honeywell ได้นำมาใช้ด้วยการเป่าขึ้นรูปเพื่อทำเป็นโครงสร้างวัสดุชนิดหลายชั้นซ้อนที่เหมาะแก่การทำเป็นขวดและขวดแก้วขนาดเล็กสำหรับใส่ผลิตภัณฑ์ยา วัคซีน สาร biologics และ ผลิตภัณฑ์ด้านสุขภาพอื่น ๆ นอกจากนี้ยังสามารถผลิตเป็นอุปกรณ์ทำแลบขนาด และรูปทรงต่าง ๆ ตามสั่งได้อีกด้วย

ขวด Aclar Edge มีประสิทธิภาพในการกันความชื้นที่เทียบเคียงได้กับแก้วและยังสามารถกันการผ่านของออกซิเจนได้ดีกว่าภาชนะที่ทำจากพอลิเมอร์ทั่วไป นอกจากนี้ Aclar Edge ยังมีคุณสมบัติในการกันการกระแทกและน้ำหนักที่เบากว่าแก้วถึง 75% จึงมีข้อได้เปรียบหลายประการไม่ว่าจะเป็นการป้องกันเรื่องแก้วแตก การลดการปนเปื้อนของตัวยา และการลดต้นทุนในการขนส่ง ขวด Aclar Edge นี้ไม่มีสารเติมแต่งชนิดใด ๆ ที่อาจจะละลายหรือถูกปล่อยออกมาจากตัววัสดุได้ และถูกผลิตครั้งแรกเป็นสินค้าตัวอย่างในเดือนมิถุนายน ปี 2020 และปัจจุบันถูกจัดจำหน่ายแล้วในขนาดตั้งแต่ 100 ถึง 500 มิลลิลิตร

Credit : http://plastic.oie.go.th/ReadArticle.aspx?id=21244

UV Max Defender ช่วยต้านจุลชีพ

UV Max Defender ช่วยต้านจุลชีพ

Keyland Polymer เปิดตัวผลิตภัณฑ์ใหม่ล่าสุด UV Max Defender  สารต้านจุลชีพใช้เทคโนโลยีซิลเวอร์ไอออนเพื่อช่วยให้พื้นผิวและผลิตภัณฑ์ปลอดภัยยิ่งขึ้น

UV Max Defender สามารถช่วยปกป้องด้วยการสารต้านจุลชีพสําหรับการเคลือบผงที่บ่มด้วย UV ทั้งสายของ Keyland Polymer สารต้านจุลชีพใช้เทคโนโลยีซิลเวอร์ไอออนเพื่อช่วยให้พื้นผิวและผลิตภัณฑ์ปลอดภัยยิ่งขึ้น

สามารถใช้กับพลาสติกคอมโพสิตแผ่นใยไม้อัดความหนาแน่นปานกลาง (MDF) ไม้และพื้นผิวโลหะ เป็นทางเลือกที่เหมาะสำหรับเคลือบผลิตภัณฑ์ที่มีอยู่ทั่วไปใน ระบบขนส่งสาธารณะ การบริการอาหารสินค้าอุปโภคบริโภค หรือแบคทีเรียที่เป็นอันตรายอื่นๆ

ข้อมูลรายงานแสดงให้เห็นถึงความทนทานของพื้นผิวเคลือบผงที่ผ่านการบ่มด้วยรังสียูวี เมื่อทําความสะอาดเป็นประจําโดยใช้ผลิตภัณฑ์ทําความสะอาดของ เหลวในครัวเรือนหรือเชิงพาณิชย์ทั่วไป การทดสอบนี้คือการปรับเปลี่ยนของ nema-ld-3-2000 3.4 สะอาดและทนต่อการปนเปื้อน 3.4.5 ผลการทดสอบยืนยันว่าการใช้ผลิตภัณฑ์ทำความสะอาดอ้างอิงจะไม่ก่อให้เกิดการเปลี่ยนแปลงในคุณสมบัติพื้นผิวความคงทนของสีความแข็งของดินสอฟิล์มหรือเงา

COVID-19 ได้เปลี่ยนโลกของเราและผู้บริโภคต้องการผลิตภัณฑ์ที่ปลอดภัยกว่า สารต้านจุลชีพเป็นคุณสมบัติที่ต้องการอย่างมาก แต่การทําความสะอาดยังคงเป็นสิ่งจําเป็นเพื่อให้แน่ใจว่าสุขภาพและความปลอดภัยส่วนบุคคล เราต้องการทําให้การเคลือบผงที่บ่มด้วยรังสียูวีของเราปลอดภัยสามารถทนต่อการทําความสะอาดได้บ่อยขึ้นและให้ลูกค้าของเรามีประสิทธิภาพที่พวกเขาต้องการและต้องการจากผลิตภัณฑ์ผง UV Keyland

Credit  : https://www.coatingsworld.com/contents/view_breaking-news/2021-01-28/keyland-polymer-uv-powder-llc-launches-uvmax-defender/7876